Dag 1: Onze eerste indrukken van Nepal!
Gisteren was het dan echt zover: de reis naar Nepal ging beginnen! Op Schiphol verzamelden alle reizigers samen met hun ouders. Het afscheid was toch best wel lastig, maar zodra we vertrokken, verliep alles gelukkig soepel. We konden lekker doorlopen en kregen van het luchthavenpersoneel veel leuke vragen over waar we naartoe gingen en wat we gingen doen. Voor sommigen was het de eerste keer vliegen, best spannend! Toen iedereen tevreden op zijn plekje zat, verliep de vlucht prima.
Iedereen heeft de lange vlucht op zijn eigen manier doorgebracht. Jo-Ann keek een paar afleveringen van Gooische Vrouwen, Feline en Britt speelden een potje Qwixx, en een paar reizigers probeerden zelfs docent Arienne te koppelen aan een leuke medepassagier. De meeste reizigers lukte het dan toch om een paar uurtjes slaap te pakken.
De overstap in India was vrij kort, dus we moesten goed doorlopen. Krithi wist in dat ene uurtje toch nog met heel wat mensen in het Hindi te praten. Ze vond het jammer dat ze geen Indiase snack kon proberen, maar hoopt dat het eten in Nepal minstens zo lekker is.
In het tweede vliegtuig werden Britt en Lone tot hun grote verrassing in first class geplaatst. Ze genoten als echte prinsesjes van de brede stoelen en het heerlijke eten. Vanuit het vliegtuig hadden we een prachtig uitzicht over de besneeuwde bergtoppen, wat een binnenkomer!
Aangekomen in Kathmandu werden we opgewacht door Bishal, Ishwor en de rest van hun team, onze lokale gidsen voor de komende dagen. We kregen van hen een Khata: een ceremoniële sjaal die als teken van respect, zegen en eer aan gasten wordt overhandigd.
Met twee gele schoolbusjes reden we vervolgens door de drukke wijken van Kathmandu. Gelukkig niet om naar school te gaan, maar naar een restaurant voor onze eerste gezamenlijke lunch. We kregen momo’s en noodles. Superlekker, al vonden sommigen het toch wat pittig. Felicia bracht een bezoek aan het toilet en ontdekte meteen dat dit hier nét even anders werkt dan thuis: geen toiletpapier en doorspoelen doe je met een emmer water!
Toen was het dan echt tijd om naar de gastgezinnen te gaan. Als allereerste werden Febe, Ninte, Krithi, Jo-Ann, Bregje en Bente naar hun gastgezin gebracht. Bente vond het stellen van de eerste vraag aan haar gastgezin best spannend, maar daarna kwam er een hele stortvloed aan vragen uit! Ook de andere leerlingen vonden het spannend om hun gastgezin te ontmoeten, maar eenmaal aangekomen voelden ze zich al snel op hun gemak. Jo-Ann was onder de indruk van de enorme gastvrijheid, en Coco, Olivia, Lone, Britt en Babet namen meteen een TikTok op met hun gastgezin! In het gastgezin van Joëlle, Rosalie, Marieke, Laura-Lynn, Felicia en Maren wonen twee kleine kinderen die dolenthousiast waren om hun gasten te ontvangen. Bij Willem en Merijn in het gastgezin woont er een Zwitsers meisje die in Kathmandu verblijft om de Nepalese taal te leren. Misschien steken ze er nog wat van op.
’s Avonds maakten we met de hele groep nog een wandeling door de wijk Pepsi-Cola. Het Tihar-festival is in volle gang, waardoor de hele stad is versierd met lampjes en overal mensen dansen en muziek maken. Al snel stonden onze reizigers mee te dansen op Nepalese muziek. Bente kon het niet laten om een verzoeknummer in te dienen: Van links naar rechts van Snollebollekes bleek een groot succes bij de Nepalezen!
Na zo’n lange dag vol indrukken en met weinig slaap, waren we rond 20.00 uur allemaal klaar om naar bed te gaan. We kijken uit naar een goede nachtrust, zodat we morgen fris en vol energie aan het ontbijt kunnen verschijnen!
Dag 2: Een indrukwekkend dag in Pepsi-Cola
Vandaag begonnen we de dag bij het Women’s Centre. Toen alle gastgezinnen één voor één aankwamen, viel het meteen op dat Krithi, Febe, Ninte, Jo-Ann, Bregje en Bente al met een rode tika-stip op hun voorhoofd verschenen. Die hadden ze ’s ochtends van hun gastgezin gekregen als zegen op een goede dag. Ondanks dat de meeste mensen in Nepal ’s ochtends rijst eten, kregen de reizigers bij de meeste gastgezinnen gewoon een toast met chocoladepasta en ei als ontbijt om even te kunnen wennen aan de nieuwe cultuur.
Het vrouwencentrum is een plek waar oudere vrouwen, die vroeger nooit naar school zijn geweest, op latere leeftijd alsnog lessen kunnen volgen om vakken zoals Engels en wiskunde te kunnen leren. De oudste vrouw die daar studeert is 82 jaar en heeft onlangs haar highschooldiploma gehaald. Bregje overwon hier haar angst en stelde haar eerste Engelse vraag aan een van de vrouwen!
Daarna gingen we naar een nabijgelegen school, waar we een workshop momo’s maken volgden. Een aantal Nepalese meiden van onze leeftijd hielpen ons daarbij. De ene groep begon met het uitrollen van het deeg, terwijl de andere groep de momo’s vulde en vouwde. Dat bleek nog best lastig, maar Amber en Marilou bleken er een groot talent voor te hebben. Tijdens het maken van de momo’s zorgden Coco, Ninte en Bente voor een gezellige sfeer door een paar liedjes te zingen, waaronder Dancing Queen van ABBA. Anderen kletsten met de Nepalese meiden over de verschillen én overeenkomsten tussen Nederland en Nepal. Krithi vond zelfs een nieuwe Nepalese vriendin dankzij hun gedeelde liefde voor K-pop, en ook Maartje werd dikke vriendinnen met haar Nepalese buddy.
Na de lunch deden we een fanatieke wedstrijd om de mooiste rangoli te maken, een soort mandela. Deze kleurrijke figuren worden tijdens het Tihar-festival op de vloer voor de huizen gemaakt. De Nepalese meiden hadden wat voorbeelden uitgeprint, maar iedereen mocht zijn eigen creativiteit de vrije loop laten. De rangoli’s werden steeds groter en mooier! Chloë was zo fanatiek dat ze plat op haar buik op het schoolplein lag om de lijnen zo precies mogelijk te tekenen. Uiteindelijk won de groep van Felicia, Maren, Amber en Maartje dankzij hun prachtige mandala en goede samenwerking.
Tijdens de vrije tijd op het schoolplein begon Willem te basketballen en gooide hij de bal meerdere keren achter elkaar raak. De leerlingen kregen spontaan een ijsje van hun Nepalese buddies, en al snel werd er gedanst op zowel Nederlandse als Nepalese muziek. Een TikTok mocht natuurlijk niet ontbreken! Een van de Nepalese meiden, die aan martial arts deed, leerde haar groepje een stoere move. Daarna liet Milou haar een capoeira-beweging zien en toonde Marilou haar turnkunsten.
Vervolgens kregen we een Nepalese taal- en cultuurles. Veel reizigers waren verbaasd over hoe klein de klaslokalen waren, meer dan de helft kleiner dan in Nederland, terwijl er normaal gesproken toch zo’n dertig tot veertig leerlingen les kregen. De leerlingen leerden een aantal woorden en zinnen, en ontdekten hoe ze hun naam in het Nepalees konden schrijven. Rosalie was benieuwd naar het Nepalese alfabet, maar dat bleek nog best ingewikkeld. Weten jullie wat “Tappailai kasto cha?” betekent? De leerlingen nu wel! Ook de zin “Ik vind het lekker” hebben ze geleerd, zodat ze dat na een heerlijke maaltijd tegen hun gastgezin kunnen zeggen. Feline vroeg zich toen af wat je zegt als je het níet lekker vindt. Daarop kreeg ze lachend te horen: “Dat zeg je gewoon niet hier in Nepal.”
Daarna was het tijd om te shoppen. We gingen naar een lokale winkel waar de meiden een traditionele Nepalese jurk, een kurta, konden kopen. Die moeten we morgen namelijk dragen tijdens het festival. De jongens kochten een topi (traditioneel Nepalees mutsje). Sommige buddies van de momo-workshop vonden het zo gezellig dat ze meegingen en hielpen bij het uitzoeken van de kurta’s. Als bedankje trakteerden onze reizigers hen op een mooie kurta. Toen een van de buddies haar jurk uitkoos, vroeg Bente lachend: “Are you saying yes to the dress?” Coco en Chloë pasten samen wel twintig jurken voordat ze de perfecte hadden gevonden, maar dan heb je ook wat!
Na een dag vol indrukken was het tijd om weer terug naar de gastgezinnen te gaan. Onderweg werd er nog even gestopt bij een winkeltje voor snacks. Terwijl de meeste leerlingen iets zoets kozen, wilde Babet graag een verse mango van een marktkraampje, en die was wel 3 keer zo groot als in Nederland.
’s Avonds mocht het gastgezin van Milou, Feline, Marilou en Lotte nog een bijzondere ceremonie meemaken bij een Nepalees gezin thuis. Ze droegen hun nieuwe kurta’s, aten een traditionele maaltijd en dansten mee op de vrolijke muziek. Een bijzondere afsluiting van een indrukwekkende en vooral leuke dag.
Dag 3: Het Hindoeïsme en Boeddhisme van binnenuit
Goedemorgen vanuit een zonnig Kathmandu! Vandaag was een bijzondere dag: de laatste dag van het Hindoeïstische Tihar-festival. Deze dag heet Bhai Tika en staat in het teken van de band tussen broer en zus. Bij drie verschillende gezinnen mochten we deze speciale dag meevieren. We trokken onze kurtas en topi’s aan en begonnen de dag met een lekker ontbijtje. Laura Lynn had niet zoveel trek, en haar gastgezin wilde meteen iets voor haar doen. Ze kreeg speciaal limoenwater en knapte daar gelukkig snel van op.
Na het ontbijt was het tijd voor de ceremonie. We kregen een bijzondere behandeling, want wij mochten meedoen aan een ritueel dat normaal alleen voor de broers is bedoeld. Eén voor één kregen we een tika in verschillende kleuren en een prachtige bloemenketting om. Lotte was als eerste aan de beurt, want zij was de jongste van het gastgezin. Tijdens de ceremonie werden ook bloemen over ons hoofd gegooid, waardoor het al snel een vrolijke chaos werd in de net schoongemaakte huizen.
Daarna volgde de ceremonie voor de broers, waar een paar van ons ook bij aanwezig mochten zijn. Een van de jongetjes haalde daarna grapjes uit met Joëlle, waar we allemaal hard om moesten lachen. Felicia leerde hoe de bloemenkettingen werden geregen, en Merijn en Willem kregen van de familie een topi cadeau, zodat ze bij de rest van de familie-outfits pasten. Het was bijzonder om zo’n intieme dag mee te mogen maken. We bedankten de gezinnen voor hun gastvrijheid en gaven hen een Nederlands cadeautje.
Na al die indrukken over het hindoeïsme was het tijd om meer te leren over het boeddhisme, een andere belangrijke religie in Nepal. We stapten in de bus naar de Boudha Stupa, terwijl onderweg luidkeels werd meegezongen met Shakira. Willem was zijn topi vergeten en mocht achterop de scooter om hem op te halen! Eenmaal aangekomen bij de indrukwekkende Boudha Stupa kregen we eerst uitleg van onze gidsen. Zo leerden we dat je alleen met de klok mee om het bouwwerk mag lopen. Daarna bekeken we de stupa van dichtbij. Rondom het plein zaten talloze souvenirwinkels. Waar veel meiden meteen wilden gaan shoppen, was Jo-Ann juist gefascineerd door de stupa. “Shoppen kan ik overal nog doen, maar hier ben ik maar één keer!”, zei ze. Vera had een leuk winkeltje gezien waar ze nog iets wilde kopen, maar was er al voorbij gelopen en moest dus het hele rondje om de stupa opnieuw maken.
Daarna bezochten we een boeddhistisch klooster. Hier wonen en studeren veel kinderen, en al snel ontstond er spontaan een buitenspeelkwartiertje. Er werd tikkertje gespeeld en handjeklap gedaan. Willem en Milou raakten gezellig aan de praat met de kinderen en hadden hun plek helemaal gevonden.
Op de terugweg maakte een deel van de groep een kleine omweg en zag de gevolgen van de recente demonstraties tegen de afschaffing van sociale media. We zagen vernielingen en afgebrande gebouwen, maar ook hoe er alweer hard werd gewerkt aan het herstel.
Terug bij de gastgezinnen stond er voor Krithi, Febe, Ninte, Jo-Ann, Bregje en Bente nog een avondceremonie op de planning. Het gastgezin van Coco, Olivia, Lone, Britt en Babet sloot de laatste dag van het festival af met een avondje dansen. Vanavond gaan we op tijd naar bed, want morgen wacht er weer een drukke dag vol nieuwe avonturen.
.
Dag 4: Een sportieve dag in Kathmandu
Vanochtend vertrokken we met twee busjes naar de Monkey Temple. De dag begon allesbehalve rustig: vanaf het eerste moment was het één groot feest. In het ene busje draaiden Amber en Maartje de muziek, terwijl Bente en Bregje in het andere busje de DJ’s waren.
Bij de Monkey Temple genoten we heerlijk van het zonnetje. Van storm Benjamin hadden wij hier gelukkig geen last, want het was warm en zonnig. Terwijl wij zwetend de 365 traptreden beklommen, viel het Coco op dat de gidsen nog steeds een jas droegen. Ze vroeg of ze het nog koud hadden, en tot haar verbazing was het antwoord ja. Eenmaal boven was het voor Babet, Lone en Britt even schrikken, want er liepen overal apen rond. Natuurlijk was er ook tijd om souvenirs te kopen, en Chloë bleek een echte kei in afdingen. Tessa had wat minder geluk: een aap poepte op haar kleding.
Na dit avontuur bezochten we Circus Kathmandu. Dit is een circus, opgericht door slachtoffers van kinderhandel. Daar vertelde een jongen dat hij vanaf zijn achtste in een circus in India had moeten werken, totdat een NGO hem en anderen in 2010 bevrijdde. Omdat ze daarna moeite hadden om te integreren in Nepal, besloten ze hun eigen circus op te richten om anderen bewust te maken van de gevaren van kinderhandel. We kregen eerst een indrukwekkende demonstratie van twee acrobaten en mochten daarna zelf aan de slag. De warming-up was meteen hilarisch: op commando moesten we een kakkerlak, ezel of baby nadoen. Gelukkig waren het geen echte kakkerlakken, maar er werd flink gelachen. Bente en Rosalie kwamen uiteindelijk als winnaars uit de bus. Daarna mochten we in de doeken hangen, jongleren en hoelahoepen. Voor Febe was het spannend om ondersteboven in de doeken te hangen, maar ze deed het in één keer goed. De hoelahoepcursus van Merijn op de BSO had duidelijk effect gehad, want volgens de docente was hij de ster van de groep.
Daarna stond de City Clean-Up Challenge op het programma. We reden naar de school om onze teamgenoten op te halen: een groep Nepalese leerlingen. In gemengde groepjes gingen we de wijk in om de omgeving op te schonen. Iedereen kreeg vuilniszakken en een lijst met kleine opdrachten mee. Iedereen was superfanatiek. Vera zorgde voor goede samenwerking en wist samen met Chloë, Bente, Bregje, Jo-Ann en de Nepalese jongens de winst te behalen.
De laatste activiteit van de dag was een bezoek aan Pashupatinath. Hier leerden we over de rituele lijkverbrandingen die langs de Bagmati-rivier plaatsvinden. We zagen brandstapels en monniken die aan het bidden waren. Het maakte veel indruk op iedereen. Laura Lynn vond het bijzonder om mee te maken, en dat gevoel werd door velen gedeeld.
Ondanks de indrukwekkende ervaring was de sfeer in de bus daarna weer meteen feestelijk. Een paar leerlingen gaven zelfs een live concert, waarbij Willem de show stal met zijn solo op Dakterras. We sloten de dag af met een gezamenlijke maaltijd bij een Nepalees fastfoodrestaurant, waar we van de eigenaar zelfs gratis ijsjes kregen. Een aantal leerlingen bedankten de begeleiding enthousiast, omdat ze eindelijk weer eens konden kiezen uit westers eten.
Na deze lange, indrukwekkende en vrolijke dag keerden we terug naar onze gastgezinnen, om daar voor de laatste keer te overnachten. Morgen verruilen we het stadsleven in Kathmandu voor het plattelandsleven in Musure. Er staan ons dus weer veel nieuwe avonturen te wachten!
Dag 5: Kamp van Koningsbrugge in Nepal
Vandaag stond er een spannende en fanatieke dag op de planning. In de ochtend namen we afscheid van onze gastgezinnen in Kathmandu. Willem en Merijn kregen hierbij nog een prachtige sjaal van hun gezin. Met twee busjes vertrokken we vervolgens naar onze nieuwe gastgezinnen in het bergdorpje Musure.
Bij het instappen voelde Ninte iets kriebelen in haar schoen. Toen ze deze uittrok, sprong er tot haar schrik een kakkerlak uit! De spanning was gelukkig snel verdwenen door de gezelligheid in de busjes. We hadden weer de beste DJ’s aan boord en alle verzoeknummers werden volop gedraaid. Terwijl iedereen meezong, genoten we van het uitzicht. Langzaam veranderde het landschap van de drukke stad in een bergachtige omgeving met groene heuvels, rijstterrassen, kleurrijke dorpjes en zelfs besneeuwde bergtoppen in de verte.
Onderweg hielden we een pauze met een prachtig uitzicht op de bergen. We kregen thee en koekjes. De kinderen schrokken wel even toen ze naar de wc gingen: die stond namelijk naast de geitenstal en dat was duidelijk te ruiken. Hiermee konden de reizigers alvast even wennen aan de wc’s van de komende dagen.
Voor de komende dagen hadden we de reizigers gevraagd om licht in te pakken, want we moesten minstens drie kwartier lopen voordat we bij het dorp zouden aankomen. Dat licht inpakken bleek echter niet bij iedereen even goed gelukt en onze Nepalese begeleiders maakten zich al zorgen dat het voor sommigen te zwaar zou worden. Daarom regelden ze een pick-up truck die de bagage alvast een heel eind de berg op bracht.
Voordat we aan de wandeltocht begonnen, deden we een korte warming-up om de spieren op te warmen. Deze oefeningen hadden de leerlingen bij het circus al geleerd, dus ze konden ze perfect nadoen. Feline noemde het lachend “Kamp van Koningsbrugge”, en ze had gelijk. De tocht bleek pittiger dan verwacht! Uiteindelijk deden we er anderhalf uur over, al voelde het voor velen als veel langer. Het eerste stuk ging steil omhoog en daarna volgden smalle, dichtbegroeide paden. We staken zelfs een paar kleine waterstroompjes over. Naast 'Kamp van Koningsbrugge' werd ook 'Echte Meisjes in de Jungle' genoemd als programma waar onze reizigers perfect in zouden passen. Naast de eigen bagage droegen de leerlingen ook cirtoren- en peperplanten mee om te planten in Musure. Helaas zaten de planten vol doorns, maar Vera was stoer genoeg om ze zonder klagen te dragen.
Halverwege hielden we een fijne pauze en genoten we van een typische Nepalese lunch. Ook kregen we vers fruit uit de tuin, rechtstreeks van de boom, wat heerlijk smaakte. Toen we uiteindelijk in Musure aankwamen, waren de kinderen uitgeput, maar ze hadden het fantastisch gedaan. De tocht was zwaar, maar gaf ook veel voldoening. Bij aankomst was het toch wel even schrikken om te zien hoe de huizen waar wij de komende nachten verblijven eruit zien. De geiten lopen overal rond, er wordt gekookt op een open vuur en de matrassen zijn maar een paar centimeter dik. Ondanks dat we even moesten wennen aan dat we nu echt ‘back to basic’ gaan, voelden we ons al snel beter toen we hartelijk verwelkomd werden met een Nepalese bloemenketting. Daarnaast maakt het uitzicht op de prachtige rijstvelden ook veel goed. Er waren zoveel nieuwe indrukken dat velen zich realiseerden hoe bevoorrecht we in Nederland eigenlijk zijn. Morgen bezoeken we een school en een kliniek, beide op ongeveer een uur lopen van het dorp. De leerlingen zeiden vandaag al: “We zijn toch wel heel blij dat we in Nederland zo makkelijk naar school kunnen!” Ondanks deze pittige dag, hebben we al veel wijze lessen geleerd. Morgen gaan wij de omgeving verder verkennen. Hopelijk slapen we door de zware wandeling toch een beetje lekker op onze harde matrassen!
Dag 6: Naar school in de bergen van Nepal
Vandaag werden we wakker in het dorpje Musure. Sommige reizigers waren al vroeg op, gewekt door het licht dat door de niet al te goed afgesloten ramen naar binnen viel. Anderen werden wakker van het gerommel van de Nepalese gastgezinnen die soms al rond vijf uur opstaan. Het harde matras bleek mee te vallen, maar met een spin of sprinkhaan in je kamer slaap je toch net iets minder lekker.
Rond acht uur stond iedereen klaar voor de ochtendyoga in de buitenlucht. Onder anderen Krithi en mevrouw Van Gorp bleken daar veel talent voor te hebben. Voordat we konden beginnen met het ontbijt, liet onze gastmoeder zien hoe we onze eigen bordjes konden maken. Door bladeren op een speciale manier te vouwen en met dunne bamboestokjes aan elkaar te rijgen, maakten de reizigers hun eigen bakjes en bordjes. Vooral Felicia en Chloë bleken daar handig in te zijn. Gelukkig waren er voor het ontbijt ook gewone bordjes beschikbaar, maar Marilou en Milou wilden toch graag hun zelfgemaakte exemplaren van bladeren uitproberen.
Daarna was het tijd voor actie: op het programma stond een bezoek aan de school en de kliniek. Ja jullie lezen het goed, we gingen naar school op zondag. In Nepal hebben de leerlingen alleen op zaterdag weekend. Dan mogen wij toch niet klagen! Omdat veel mensen in Nepal in de bergen wonen, moeten ze vaak ver lopen om ergens te komen. Dat hebben onze leerlingen vandaag zelf ervaren tijdens een wandeling van anderhalf uur om bij de school te komen. Een van onze gastouders, Ishwor, vertelde dat hij deze tocht vroeger zes dagen per week liep om naar school te gaan.
Bij aankomst op de school kregen we een warm welkom van de leerlingen en het schoolhoofd. Er was een bijzonder moment toen we de schooltassen mochten overhandigen die dankzij de sponsoren van het Aloysius waren aangeschaft. Het was een officieel gebeuren: de docenten mochten speechen en onze reizigers mochten aan elke leerling persoonlijk een rugzak uitdelen.
De lunch viel vandaag bijzonder goed in de smaak, tot onze verbazing ging alles op. We kregen heerlijke noedels met ei. Na de pauze zongen de leerlingen spontaan een liedje voor mevrouw Van Gorp, die vandaag jarig was!
Na de lunch mochten de reizigers lessen volgen met de Nepalese leerlingen, maar ook zelf een lesje geven. Er werd Nederlands, Engels, topografie en Nepalees geleerd. Sommigen vonden het maar vreemd om in Nepal weer in de schoolbanken te zitten en dan ook nog op een zondag! Rosalie grapte: “Ik hou van school, maar alleen als mijn broodje in de kantine lekker is.” Coco en Felicia hadden het daarentegen enorm naar hun zin en stonden als echte juffen voor de klas om de Nepalese leerlingen Nederlands te leren. Laura Lynn en Marieke kregen van hun docent de taak om een landkaart van Nederland te tekenen, wat toch wat moeilijker bleek dan gedacht. Voor Babet was de les een makkie: zij wist nog precies hoe je tot vijf telt van de eerste taalles.
Daarna bezochten we de kliniek, waar de dorpsbewoners gratis basiszorg kunnen krijgen. Er werd ons verteld dat deze kliniek alleen voor eenvoudige zorg bedoeld is en dat je voor gespecialiseerde hulp helemaal naar Kathmandu moet reizen. In Nepal heeft bijna niemand een zorgverzekering, en zo’n reis is simpelweg te duur om zelf te betalen. We kregen een korte rondleiding van de verpleegkundige. Toen Bente een bloeddrukmeter zag liggen, vroeg ze meteen of haar bloeddruk gemeten kon worden. De verpleegkundige deed dat met plezier en al snel wilde de rest ook aan de beurt komen.
Na een lange wandeltocht kwamen we eindelijk terug bij het gastgezin, waar we met de hele groep samen aten. Onze lokale reisbegeleiders verrasten de jarige mevrouw Van Gorp en reisbegeleidster Merel met een prachtige taart, die zij in veertig stukjes sneden. We sloten de dag af bij het kampvuur met een muziekje en een potje Weerwolven. Het was supergezellig, juist omdat we hier geen wifi hebben komt de groep nog dichter tot elkaar.
Bij het kampvuur reflecteerden we op de dag en beseften we opnieuw hoe bevoorrecht we zijn. Zo zei Bregje: ‘Ik heb een elektrische fiets die vaak kapot gaat. Het is 5 minuten fietsen naar school en dan vraag ik altijd aan mijn moeder of ze me kan brengen. Ik denk dat ik nu minder ga zeuren, want die kinderen lopen hier wel twee uur naar school.’
Vanavond slapen we nog één nachtje in Musure, en morgen vertrekken we alweer naar onze volgende bestemming!
Dag 7: Roadtrippen door Nepal!
We werden vanochtend weer wakker tussen de rijstvelden van Musure. De rugzakken werden gepakt en we genoten nog van een heerlijk ontbijtje dat op het buitenvuur voor ons werd klaargemaakt. De reizigers deelden hun laatste pepernoten en stroopwafels uit aan de gastgezinnen. Ondanks dat zij niet zo goed Engels spraken, konden we goed zien dat ze hadden genoten van ons bezoek.
Voor de laatste keer verzamelden we onze moed om de berg af te lopen. Bregje en Vera liepen achteraan en waren zo behulpzaam om de grote backpack van Willem te dragen. Daarna chaceten ze iedereen voorbij en kwamen als eersten aan bij de bus die ons naar onze volgende bestemming bracht: The Last Resort.
Het was een lange maar prachtige busrit langs de rivier waar we morgen op gaan raften. We keken onze ogen uit en we zagen zelfs een geit op het dak van een busje! Er werd volop muziek gedraaid en ondanks (of misschien juist dankzij) de vele hobbels, werden er ook wat dutjes gedaan. De docenten hadden gelukkig hun ogen open, want zij zagen ineens een luipaard de straat oversteken! Onderweg stopten we voor een lekker lunchbuffet. Naast rijst en groenten was er ook pasta en gebakken aardappels, wat na al die rijstmaaltijden erg in de smaak viel bij de leerlingen.
Na de lange rit stopte de bus bij een enorme hangbrug over de rivier, waarachter ons verblijf verscholen lag. Niet iedereen durfde naar beneden te kijken, want het was behoorlijk hoog! In het midden van de brug stond zelfs een bungeejumpplateau, maar dat doen we onze reizigers toch maar niet aan.
Daarna was het tijd om lekker te ontspannen en te genieten van de prachtige omgeving. We overnachten in glamping-stijl in luxe tenten en kunnen eindelijk weer een warme douche nemen. Er is zelfs een zwembad aanwezig en die werd natuurlijk meteen uitgetest.
We sloten de dag af met een gezellig avondmaal en een potje Weerwolven bij het kampvuur. Onze lokale gidsen deden enthousiast mee, waardoor we het spel in het Engels speelden. Hoewel de reizigers hun Engels deze reis flink hebben verbeterd, sluipen er af en toe nog wat grappige foutjes in. Zo werden de “burgers” niet citizens genoemd, maar simpelweg burgers met een Engels accent uiteraard. Na al die rijstmaaltijden denken de leerlingen waarschijnlijk gewoon liever aan échte burgers!
Het was een fijne dag om even bij te komen van alle indrukken bij de gastgezinnen en gezellig tijd met elkaar door te brengen. Morgen wacht ons een spannende, maar vooral leuke dag: we gaan raften!
Dag 8: Een overgetelijke laatste dag in Nepal
Het einde van onze reis was alweer in zicht, en daarom stond er nog één onvergetelijke dag in Nepal op ons te wachten. We hadden heerlijk geslapen in de glampingtenten met zachte bedden, en na een lekker ontbijtje was het tijd om te vertrekken, want we gingen raften! Helaas regende het een beetje voor het eerst deze reis, maar zoals de reizigers zeiden: “Dan kunnen we alvast wennen aan Nederland.”
We liepen terug over de hangbrug en zagen nog iemand bungeejumpen voordat we in de bus stapten. Dit is namelijk een van de hoogste bungeejumpplekken ter wereld, dus het was spectaculair om te zien!
Na een rit door de bergen kwamen we aan bij de rivier, waar we duidelijke instructies kregen over het raften: de commando’s om te peddelen en wat te doen als je uit de boot valt. Voor sommigen was het best spannend, maar eenmaal op het water waren de zenuwen snel verdwenen. De raft met Chloë, Vera, Bente, Willem, Felicia, Coco en Bregje beleefde zelfs een extra avontuur: hun boot kwam vast te zitten op een rots, waarna iedereen behalve Felicia in het water belandde! Even schrikken natuurlijk, maar onze gidsen kwamen snel met kajaks te hulp, en al gauw zat iedereen weer veilig in de raft.
Halverwege stopten we op een strandje om met de peddels een spelletje te spelen en op te warmen van het koude water. Daarna voeren we verder langs prachtige berglandschappen. Moe maar voldaan bereikten we het eindpunt, waar we nog even een duik in het zwembad namen en genoten van onze laatste Nepalese lunch.
Daarna reden we richting Kathmandu, een hobbelige tocht van drie uur door de bergen. We kwamen aan in het levendige Thamel, het toeristische hart van de stad. Op het dakterras van ons hotel genoten we van een maaltijd naar keuze (De pizza margherita was favoriet). Daarna kregen de reizigers nog één laatste kans om souvenirs te kopen.
We sloten de avond af met een gezellige eindactiviteit. Tijdens een quiz bleek dat Ninte het beste had opgelet de afgelopen week! Daarna blikten we samen terug op de reis en werden iedereen bedankt: de reisbegeleiders, de docenten en natuurlijk de leerlingen. Onze lokale gidsen gaven iedereen een klein Nepalees cadeautje, en hier en daar werd een traantje weggepinkt. Jo-Ann en Bregje hielden zelfs nog een mooie speech. Er werden warme woorden gedeeld over wat we allemaal meenemen van deze reis en hoe hecht de groep is geworden. Eén ding is zeker: deze prachtige reis zullen we nooit meer vergeten!
Na deze bijzondere avond was het tijd om te gaan slapen. Na een kort nachtje vertrokken we richting het vliegveld. Een paar reizigers wisten het zelfs voor elkaar te krijgen om zich te verslapen, maar gelukkig werd niemand achtergelaten in Kathmandu! Op het vliegveld namen we afscheid van onze lokale gidsen en riepen we in koor “Danjebad!”, Nepalees voor dankjewel. Tijdens de terugreis konden de reizigers niet wachten om hun familie en vrienden weer te zien en alles te vertellen over hun avonturen in Nepal!
P.S: Tip voor de ouders, voorlopig hoeven de reizigers even geen rijst meer!
